Raf Lens

Antwerpen

Ik ben politiek dakloos, al jaren. Politieke partijen waar ik vroeger voor gestemd heb, zijn mijn vertrouwen kwijt. Telkens na de verkiezingen bleek geen enkele partij trouw aan haar beloftes of zelfs niet aan haar eigen partijprogramma.

Ik wil protesteren tegen de huidige politieke cultuur maar ik wens dat niet te doen door een stem uit te brengen op een (extreme) partij die mijn steun niet verdient en ten onrechte mijn proteststem zou gebruiken als steun voor haar programma.

Tot op heden kan ik mijn ongenoegen niet uiten in het stemhokje. Daarom ijver ik voor een niet-toegewezen zetel, uit protest. Ik nodig de huidige partijen uit om mij te overtuigen om tòch voor hen te stemmen, door hun geloofwaardig bestuur of door het voeren van constructieve oppositie.

In afwachting van die nieuwe politieke cultuur, los van particratie, kies ik voor een niet-toegewezen zetel.

Je ne me reconnais dans aucun parti politique depuis des années. Les partis pour lesquels j’avais l’habitude de voter ont perdu ma confiance. Après chaque élection, aucun de ces partis ne s’est montré fidèle à ses promesses ou même à son propre programme.

Je veux contester la culture politique actuelle, mais je ne veux pas le faire en votant pour un parti (dit extrême) qui ne mérite pas mon soutien et qui utiliserait à tort mon vote de protestation pour soutenir son programme.

Jusqu’à présent, je n’ai pas pu exprimer mon mécontentement dans l’isoloir. C’est pourquoi je fais campagne pour un siège non-attribué, en signe de protestation. J’invite les partis actuels à me convaincre de voter pour eux, soit par leur leadership crédible, soit par leur opposition constructive.

En attendant cette nouvelle culture politique, indépendante de la particratie, je choisis de voter pour un siège non-attribué.